niedziela, 9 listopada 2014

Śmierć

Ręka jego była biała
A oczy puste
Kość złośliwie z boku wystawała
Otworzył usta

To nie był głos
To nie był skrzek
To nie był szept

Wydał z siebie melodyjne brzmienie
Żałosnych nut sekwencję
Zatańczyły do niej mroczne cienie
I wyciągnęły ku mnie ręce

Nie były zimne
Nie były twarde
Nie były mroczne

Musnęły me chude ramiona
Podniosły triumfalnie
Ja konam
A one cieszą się maniakalnie

Nie było smutków
Nie było płaczu
Nie było łkania

Zakończył piosenkę
Aby unieść dłoń białą
Szeroko rozwarł szczękę
I pożarł mnie całą


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz