Ręka jego była biała
A oczy puste
Kość złośliwie z boku wystawała
Otworzył usta
To nie był głos
To nie był skrzek
To nie był szept
Wydał z siebie melodyjne brzmienie
Żałosnych nut sekwencję
Zatańczyły do niej mroczne cienie
I wyciągnęły ku mnie ręce
Nie były zimne
Nie były twarde
Nie były mroczne
Musnęły me chude ramiona
Podniosły triumfalnie
Ja konam
A one cieszą się maniakalnie
Nie było smutków
Nie było płaczu
Nie było łkania
Zakończył piosenkę
Aby unieść dłoń białą
Szeroko rozwarł szczękę
I pożarł mnie całą

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz